زاویه نشینان

زمان

angles — Tue, 21 Feb 2012 13:10:00 GMT

یک ثانیه یعنی چقدر؟

یک دقیقه چی؟

یک روز چی؟!

یک ماه یعنی چقدر؟!!

واقعا معنی اینا چیه؟! من فقط یه ثانیه چشام رو بستم! من فقط یک ماه نبودم! من فقط یه ساله که سربازم!

اینکه توی ابعاد تعریف شده، یک مدت زمان چه مفهومی داره مهم نیس! حداقل برای من!

اما این خیلی مهمه که بدونه اون بازه چه تاثیری رو زندگی آدما میذاره! مهمه! خیلی مهمه! خیلی خیلی خیلی مهمه!

چند تا نفس!

angles — Sun, 05 Feb 2012 13:08:13 GMT

هی نوشتم

هی پاک کردم

هی نوشتم

هی پاک کردم

خوب شد چون دیگه اصلا یادم نمیاد چی می خواستم بنویسم!

پ.ن: چند ماهه که زندگی زنده بودن شده! همش تلاش برای آینده ای که ممکنه هیچ وقت نیاد!

دلتنگی!

angles — Sun, 29 Jan 2012 10:43:00 GMT

اومدی چیو ببینی؟! خبری نیس! مثه قبل!

خبری نیس!

هیچ خبری نیس!

قورباغه ها

angles — Wed, 04 Jan 2012 09:23:35 GMT

مارها قورباغه ها را مي خوردند و قورباغه ها غمگين بودند
قورباغه ها به لك لك ها شكايت كردند
لك لك ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند
لك لك ها گرسنه ماندند و شروع كردند به خوردن قورباغه ها
قورباغه ها دچار اختلاف ديدگاه شدند
عده اي از آنها با لك لك ها كنار آمدند و عده اي ديگر خواهان باز گشت مارها شدند
مارها باز گشتند و همپاي لك لك ها شروع به خوردن قورباغه ها كردند
حالا ديگر قورباغه ها متقاعد شده اند كه براي خورده شدن به دنيا مي آيند
تنها يك مشكل براي آنها حل نشده باقي مانده است

اينكه نمي دانند توسط دوستانشان خورده مي شوند يا دشمنانشان

منوچهر احترامي

A lonely old man!

angles — Thu, 22 Dec 2011 11:42:00 GMT

Even dogs cry, when they get lonely!

Another Way!

angles — Sun, 18 Dec 2011 12:59:00 GMT

Have you ever thought about ways to respect a request?!

I've found one of the best ones!

Joey: Hey Pheebs, you wanna help?

Phoebe: Oh, I wish I could, but I don't want to!

Friends, Season 1, Episode 1

چند بعدی!

angles — Tue, 13 Dec 2011 13:24:00 GMT

بعضی وقتها یک موضوع آنقدر بُعد دارد که نمی توانی تشخیص دهی کدام کار درست است!

الان از همان بعضی وقت هاست!

برای روزهایی که کش می آیند!

angles — Thu, 08 Dec 2011 23:41:00 GMT

جلوی افکارت را نمی توانی بگیری. صدای گیتار، آرامش، سکوت، تکرار صحنه هایی که رهایت نمی کنند. شب های بلند و سرد زمستان که تنهایت نمی گذارند!

مگر می توانی کاری کنی که هیچ وقت زود تر از ساعت 8 شب نشود؟! مگر می توانی تمام صداهای دنیا را ساکت کنی؟! مگر می توانی هیچ وقت فکر نکنی؟! مگر می توانی نفس نکشی تا شیشه ها بخار نزند؟!!!

اشتباه؛ شک! هیچ وقت رهایت نمی کنند. روی شانه هایت نشسته اند. اصلا با تو زاده شده اند! شاید بودنت هم یک اشتباه است و موجودیتت هم اساس شک!

حرکت ساعت های هماهنگ که می ایستند و می روند و تو هیچ وقت نمی توانی راز هماهنگی شان را درک کنی اما می دانی بعضی وقت ها همه با هم می ایستند! بی آنکه بتوانی اثبات کنی روحت را می خورند!

دلم برای اشتباهات بی تاثیر دوران کودکی ام تنگ شده! دوس دارم به برابری سهم خودم و سایرین شک کنم! دوس داشتم بزرگترین مشکلم مشق های فردایم بود و نمره ی املایم که از فلانی بیشتر شده یا کمتر!

تو؛ اشتباهایت؛ شک هایت، همه با هم بزرگ شده اید ...

به یک‏ جایی از زندگی که رسیدی، می فهمی ...

angles — Wed, 09 Nov 2011 14:04:00 GMT

این ایمیل رو یکی از دوستام برام فرستاده بود. شاید وقتشه خیلی چیزا رو بفهمم!

به یک‏ جایی از زندگی که رسیدی، می فهمی

اونی که زود میرنجه

زود میره، زود هم برمیگرده.

اما اونی که دیر میرنجه

دیر میره، اما دیگه برنمیگرده.

.......

هستند

کسانی که روی شانه هایتان گریه میکنند

و وقتی شما گریه میکنید دیگر وجود ندارند.

.…..

از درد های کوچک است که آدم می نالد

وقتی ضربه

سهمگین

باشد، لال می شوی.

.…..

به یک‏ جایی از زندگی که رسیدی

می فهمی رنج را نباید امتداد داد

باید مثل یک چاقو که چیزها را می‏برد و از میانشان می‏گذرد

از بعضی آدم‏ها بگذری و برای همیشه تمامشان کنی.

…...

بزرگ‌ترین مصیبت برای یک انسان این است که

نه سواد کافی برای حرف زدن داشته‌باشد

نه شعور لازم برای خاموش ماندن.

…...

مهم

نیست که چه اندازه می بخشیم

بلکه مهم این است که در بخشایش ما چه مقدار عشق وجود دارد.

…...

اگر ۴ تکه نان خوشمزه باشد و شما ۵ نفر باشید

کسی که اصلا از مزه آن نان خوشش نمی آید (( مادر )) است.

…...

هستند مردمانی که خویشاوندان آنها از گرسنگی می میرند

ولی در عزایش گوسفندها سر می برند.

…...

وسعت دوست داشتن همیشه گفتنی نیست، گاه نگاه است و گاه سکوت ابدی.

…...

شاید کسی که روزی با تو خندیده است را از یاد ببری، اما هرگز آنرا که با تو اشک ریخته است را فراموش نخواهی کرد

…...

توانایی عشق ورزیدن؛ بزرگ‌ترین هنر جهان است.

…...

اگر بتوانی دیگری را همانطور كه هست بپذیری و هنوز عاشقش باشی؛ عشق تو واقعی است.

…...

همیشه وقتی گریه می کنی اونی که آرومت میکنه دوستت داره اما اونی که با تو گریه میکنه عاشقته.

…...

همیشه یک ذره حقیقت پشت هر"فقط یه شوخی بود "

- یک کم کنجکاوی پشت" همین طوری پرسیدم "

- قدری احساسات پشت"به من چه اصلا "

- مقداری خرد پشت " چه بدونم "

-و اندکی درد پشت " اشکالی نداره" هست.

…...

كسي كه دوستت داره، همش نگرانته.به خاطر همين بيشتر از اينكه بگه دوستت دارم ميگه مواظب خودت باش

مردن ات

angles — Fri, 20 May 2011 03:56:52 GMT

هیچ چیز جلودارت نبود

نه لحظه های خوش. نه آرامش. نه دریای مواج.

تو مشغول مردن ات بودی.

نه درختانی

که به زیرشان قدم می زدی، نه درختانی که سایه سارت بودند

نه پزشکی

که بیم ات می داد، نه پزشک جوان سپید مویی که یکبار جانت را نجات داد.

تو مشغول مردن ات بودی.

هیچ چیز جلو دارت نبود. نه پسرت. نه دخترت

که غذایت می داد و از تو باز، بچه ای ساخته بود.

نه پسرت که خیال می کرد تا ابد زنده خواهی ماند.

نه بادی که گریبانت را می جنباند.

نه سکونی که زمین گیرت کرده بود.

نه کفش هات که سنگین تر می شدند.

نه چشم هات که به جلو نگاه نمی کردند.

هیچ چیز جلودارت نبود.

در اتاقت می نشستی و به شهر خیره می شدی و

مشغول مردن ات بودی.

می رفتی سر کار و می گذاشتی سرما بخزد لای لباس هات.

می گذاشتی خون بتراود لای جوراب هات.

رنگ صورت ات پرید.

صدایت دو رگ شد.

بر عصایت یله می دادی.

و هیچ چیز جلو دارت نبود.

نه دوستانت که نصیحت ات می کردند.

نه پسرت. نه دخترت که می دید نحیف و نحیف تر می شوی.

نه آه های خسته ات

نه شش هایت که آب انداخته بود.

نه آستین هایت که حامل درد دستهایت بود.

هیچ چیز جلو دارت نبود.

تو مشغول مردن ات بودی.

وقتی با بچه ها بازی می کردی، مشغول مردن ات بودی.

وقتی می نشستی غذا بخوری

وقتی که شب، خیس اشک از خواب پا می شدی و زار می زدی

مشغول مردن ات بودی.

و هیچ چیز جلودارت نبود.

نه گذشته.

نه آینده با هوای خوش اش.

نه منظره ی اتاق ات، نه منظره ی حیاط گورستان.

نه شهر. نه این شهر زشت با عمارت های چوبی اش.

نه شکست. نه توفیق.

هیچ کاری نمی کردی فقط مشغول مردنت بودی.

ساعت را به گوشت می چسباندی

حس می کردی داری می افتی.

بر تخت دراز می کشیدی.

دست به سینه می شدی و خواب دنیای بی تو را می دیدی.

خواب فضای زیر درختان.

خواب فضای توی اتاق.

خواب فضایی که حالا از تو خالی ست.

و مشغول مردن ات بودی.

و هیچ چیز جلودارت نبود.

نه نفس کشیدن ات. نه زندگی ت.

نه زندگی ای که می خواستی.

نه زندگی ای که داشتی.

هیچ چیز جلودارت نبود.

مارک استرند (ترجمه ی محمدرضا فرزاد)